Εκτύπωση  Αποστολή
 ΜΗΝΙΑΙΟ ΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ
ΤΕΥΧΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Κυκλοφορεί
ΤΕΥΧΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
  Αρχείο περιοδικών
 
 
 Αρχική Σελίδα
 Επικαιρότητα
Πρόσωπα
 Κατασκευές
 Υλικά
 Μηχανήματα έργων
 Ατζέντα
 Θέσεις
 Ταυτότητα
 Χρήσιμα links
 Επικοινωνία
   
Γίνε συνδρομητής!  
 

στο διαδίκτυο
στο site
 
 
 
Όχι στην απαξίωση του ΙΓΜΕ
 


Μιλήσαμε με τον πρόεδρο του συνδικάτου εργαζομένων του Ινστιτούτου Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ) κ. Χάρη Σμυρνιώτη, που τα τελευταία μνημονιακά χρόνια βρίσκεται σΆ έναν μετωπικό αγώνα με τις κεντρικές κυβερνητικές επιλογές σχετικά με το Ινστιτούτο και τον νέο του ρόλο στην επόμενη μέρα της νέας τάξης πραγμάτων.

Συνέντευξη: Πάνος Κατσαχνιάς

Διδάκτωρ υδρογεωλογίας του πανεπιστημίου του Μονπελιέ, ο πρόεδρος του συνδικάτου εργαζομένων του Ινστιτούτου Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΙΓΜΕ) κ. Χάρης Σμυρνιώτης έχει ασχοληθεί χρόνια με τα ζητήματα έρευνας των υπόγειων νερών. Είναι δε από τους λίγους στη χώρα που έχει συμμετάσχει στην εκπόνηση των δύο πιλοτικών διαχειριστικών πρότυπων προγραμμάτων διαχείρισης υδατικών πόρων (ποταμών Λούρου - Αράχθου και Υδατικού Διαμερίσματος Ηπείρου), όπου συμμετείχε το ΙΓΜΕ, το ΕΜΠ και το υπουργείο Περιβάλλοντος, ενώ η ίδια ομάδα μαζί και με το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών (ΚΕΠΕ) υλοποίησαν και το master plan των νερών της χώρας του 1996 που αναθεωρήθηκε το 2000.
Σύμφωνα με τα όσα σημαντικά μας είπε στην συνέντευξη που παραχώρησε στα «ΕΘ», καταλαβαίνουμε πως κάτι περίεργο συμβαίνει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας… Πρακτικά καταργείται το ΙΓΜΕ νυν ΙΓΜΕΜ (και Μελετών δηλαδή) με το να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας του και να περιοριστούν δραματικά οι δράσεις του. Δημιουργείται δηλαδή, ένα «κέλυφος» υπηρεσιών το οποίο απλά θα επικυρώνει με την σφραγίδα του, μελέτες που θα φέρνει ο κάθε ενδιαφερόμενος, χωρίς αυτός να είναι καν υποχρεωμένος να αποδείξει την εγκυρότητα των δεδομένων του, καθιστώντας τελικά το ΙΓΜΕ ένα απλό γραφείο συμβούλων.

Από πότε διαθέτουμε ως χώρα γεωλογικό ινστιτούτο;
Κατά κύριο λόγο τα αντίστοιχα ινστιτούτα όπως και το δικό μας που υπάρχουν σε όλη την Ευρώπη (με το δικό μας να είναι από τα νεότερα ακόμα και από τα αντίστοιχα της Αλβανίας και της Βουλγαρίας) έγινε στα πλαίσια του σχεδίου «Μάρσαλ» το 1947. Υπήρχε βέβαια και προπολεμικά ως μια υπηρεσία υπεδάφους στο τότε υπουργείο Συντονισμού, μιας και στην πραγματικότητα οι «αναζητήσεις» είχαν ξεκινήσει από τις αρχές του 20ου αιώνα. Η οργανωμένη χαρτογράφηση όμως ξεκίνησε στην πραγματικότητα το 1951. Ξεκίνησε κατά βάση λόγω των ερευνών για τα πετρέλαια στην Δ. Ελλάδα. Από τις πρώτες χαρτογραφήσεις στην χώρα ήταν εκείνες που έγιναν μαζί με το Institut Français du Pétrole (IFP) -που είναι το αντίστοιχο της δικιάς μας πρώην Δημόσιας Επιχείρησης Πετρελαίων (ΔΕΠ)- και το οποίο ανέλαβε και έκανε την χαρτογράφηση των γεωλογικών φύλλων της Ηπείρου ως πρώτη πιθανή περιοχή εύρεσης πετρελαίου, λόγω της τότε πρόσφατης ανακάλυψης κοιτασμάτων στην γειτονική Αλβανία (μιας και το Ινστιτούτο, τότε ΙΓΕΥ και μετέπειτα ΕΘΙΓΜΕ, ΙΓΜΕ, είχε αρμοδιότητα για την έρευνα των υδρογονανθράκων, αφού μετά την ίδρυση της ΔΕΠ το 1975 τα ανέλαβε εκείνη).

Τί ανάγκη ήρθε πρακτικά να καλύψει;
Η πρώτη δουλειά όλων αυτών των γεωλογικών ινστιτούτων σαν το δικό μας είναι να καθορίσουν την γενική γεωλογική δομή, γιατί αν δεν γνωρίζεις, φυσικό είναι να μην μπορείς να κάνεις γεωλογικές – μεταλλευτικές εφαρμογές. Τι είναι πάνω, τι είναι κάτω, ποια πετρώματα δημιουργήθηκαν έτσι, ποια πετρώματα δημιουργήθηκαν αλλιώς, άρα ποια έχουν μεταλλεύματα, ποια ενεργειακά ορυκτά, ποια υπόγεια νερά. Όλα αυτά δηλαδή, που θα σου δείξει ένας γενικός γεωλογικός χάρτης.

¶ρα για μια χώρα, η γεωλογική χαρτογράφηση είναι προαπαιτούμενο;
Η γεωλογική χαρτογράφηση είναι η βάση των πάντων. Αν δεν έχεις γεωλογικό χάρτη δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Αλλά και αν ακόμη έχεις π.χ. έναν υδρογεωλογικό χάρτη - που είναι σε κλίμακα 1:50.000 και δείχνει που είναι τα νερά και παρέχει πληροφορία- απέχει από έναν χάρτη εφαρμογής που πρέπει να είναι σε κλίμακα 1:1.000, 1:2.000, 1:10.000. Ή όταν κάνεις ένα γεωτεχνικό έργο όπου η χάραξη του δρόμου είναι 1:100 απαιτείται γεωλογικός χάρτης αντίστοιχης κλίμακας.

Ποιο είναι το αντικείμενο του Ινστιτούτου σε επίπεδο έρευνας;
Η μία κατηγορία ερευνών αφορά την μεταλλευτική έρευνα, ειδικά εκείνη για πρώτες ύλες. Γιατί έχουμε και την έρευνα για ενεργειακά κοιτάσματα, η για υπόγεια νερά. Το άλλο κομμάτι ερευνών αφορά τις υποδομές. ΣΆ αυτό ανήκουν η χαρτογράφηση καθώς και τμήματα επιστημών που βοηθάνε στον εντοπισμό των μεταλλευμάτων, όπως η γεωφυσική και η γεωχημεία. Στην έρευνα υποδομών ανήκει και η τεχνική γεωλογία. Είναι η πιο συνδεδεμένη με τα εργοτάξια και ασχολείται με θέματα εδάφους και θεμελιώσεων. Ενώ μελετά και τα καταστροφικά φαινόμενα, όπως κατολισθήσεις, ερπυσμούς, ότι έχει σχέση δηλαδή με φαινόμενα που μπορούν να δημιουργήσουν προβλήματα στις κατασκευές. Τέλος σε αυτό το κομμάτι ερευνών περιλαμβάνονται και οι περιβαλλοντολογικές μελέτες.
Με την σειρά τους βέβαια κι οι έρευνες για τις υποδομές επίσης χωρίζονται σε δύο κομμάτια: Αυτό που λέμε βασική έρευνα υποδομής, όπως στα υπόγεια νερά όπου φτιάχνουμε χάρτες για φαίνονται που είναι τα υδροφόρα και είναι βασική έρευνα υποδομής, και στην εφαρμοσμένη εκδοχή της που κάνουμε μια μελέτη για να βρούμε νερό και να υδροδοτηθεί μια περιοχή. Το ίδιο ισχύει και με την γεωφυσική και την γεωχημεία και με την τεχνική γεωλογία. Μπορούμε να βγάλουμε χάρτες π.χ. γεωτεχνικής επικινδυνότητας, ώστε να ξέρει ο άλλος σε μια κλίμακα 1:50.000 τα δεδομένα. Μπορούμε να πραγματοποιήσουμε μια μελέτη για σταματήσουμε μια κατολίσθηση που έχει ήδη δραστηριοποιηθεί.
¶ρα ακόμα και ο διαχωρισμός ανάμεσα στην εύρεση πρώτων υλών και των υποδομών, μπορεί με την σειρά του να διαχωριστεί σε βασική έρευνα και σε εφαρμοσμένη. Όπου βασική έρευνα είναι η εξυπηρέτηση των υποδομών και εφαρμοσμένη το να κάνουμε κάποιο έργο.

Πότε και πως άρχισε η απόπειρα εκσυγχρονισμού του ΙΓΜΕ;
Επί πρωθυπουργίας Σημίτη έγινε η πρώτη απόπειρα εξυγίανσης του ΙΓΜΕ με αποκλειστικό στόχο την συρρίκνωση του. Τότε το Ινστιτούτο είχε 1.200 εργαζόμενους και ερευνητικά εργοτάξια σε όλη την χώρα. Το 1999, η εταιρία εκπόνησης οικονομοτεχνικών μελετών και master plan ΡΕΜΑΚΟ του κ. Κανδαλέπα (προέδρου τότε του οργανισμού για την εξυγίανση των προβληματικών και φίλος της τότε υπουργού Ανάπτυξης Βάσως Παπανδρέου), πραγματοποίησε μια μελέτη που κατέληγε στο ότι το ένα τρίτο του προσωπικού πρέπει να φύγει λόγω αναδιάρθρωσης των ερευνητικών στόχων. «Ποιοι είναι αυτοί οι ερευνητικοί στόχοι», ρωτούσαμε εμείς, «θα τους βρούμε στη συνέχεια μας απαντούσαν». Τότε λοιπόν, δόθηκαν από την μεριά μας μεγάλες μάχες για να μην περάσει κάτι τέτοιο και καταλήξαμε με επόμενο υπουργό πια τον Βενιζέλο, σε οικειοθελή αποχώρηση 176 υπαλλήλων με μετατάξεις. Από τότε αδυνάτησαν οι περιφερειακές μονάδες και συρρικνώθηκε για πρώτη φορά το έμψυχο δυναμικό του Ινστιτούτου. Το γεγονός αυτό ήταν και η αρχή του τέλους. Γιατί από το σημείο αυτό και πέρα άρχισε να μην ανανεώνεται το προσωπικό, ενώ αντίθετα ενθαρρυνόταν ακόμα και στο να φεύγει κόσμος νωρίτερα από την κανονική συνταξιοδότηση του. Η καθοδική αυτή πορεία επιδεινώθηκε επί τρόικας με την «Επιτροπή Πάγκαλου» (Διυπουργική γνωμοδοτική επιτροπή για την κατάργηση, συγχώνευση, αναδιάρθρωση φορέων το δημοσίου τομέα) που έβγαλε στο «σφυρί» τους 11 πρώτους φορείς. Ήτανε 4 Αυγούστου και είχαμε φάει ξύλο διαμαρτυρόμενοι τότε έξω από την Βουλή.

Και γιατί δεν προχώρησε;
Η «Επιτροπή Πάγκαλου» είχε μπλέξει άσχετα μεταξύ τους πράγματα όπως: το ΙΓΜΕ, το Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας, την ΕΡΤ, τις τρείς κατασκευαστικές (ΟΣΚ, ΔΕΠΑΝΟΜ, ΘΕΜΙΔΑ), τον ΕΟΜΜΕΧ, κλπ. Αντίθετα θα μπορούσε να πάρει τις υπηρεσίες ενός μόνο υπουργείου ή ενός φορέα , αλλά δεν το έκανε. Και δεν το έκανε, γιατί με τους συγκεκριμένους οργανισμούς εξυπηρετούνταν δύο στόχοι: πρώτον το ενδιαφέρον που υπήρχε για το αντικείμενο τους από το ιδιωτικό κεφάλαιο και δεύτερον γιατί στο χώρο τους ο κάθε ένας από αυτούς τους οργανισμούς είχε ένα «ειδικό βάρος» για το Δημόσιο, όπως εύκολα μπορεί να καταλάβει ο καθένας από το ίδιο τους το αντικείμενό.

Απαλλαγή δηλαδή απο τα «βαρίδια» για να οφεληθεί ο ανταγωνισμός;
Συναντώντας αργότερα τον Παπακωνσταντίνου ως υπουργό ΠΕΚΑ, όταν έβγαλε την ΚΥΑ για να μας εξαγγείλει το τέλος μας, στην ερώτηση μας: «πείτε μας ένα πολιτικό επιχείρημα γιατί να κλείσει το ΙΓΜΕ» ο υπουργός μας απάντησε πως δεν διευκολύνετε τις επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα. Πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν ίσχυε, αφού ότι εύρισκε από τις έρευνες του το Ινστιτούτο δεν πήγαινε σε καμιά κρατική επιχείρηση, παρά το εκμεταλλεύονταν πια οι ιδιώτες. Ότι βγάζαμε κάποιο κοίτασμα, εκείνοι τα μισθώνανε.

Μοιάζει περισσότερο με αφορμή παρά με την πραγματική αιτία.
Οι αιτίες ήτανε πως ότι μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο κέρδους για τον ιδιωτικό τομέα και πως όποιος φορέας δεν προορίζονταν στον αυστηρά εποπτικό ρόλο του Δημοσίου που είναι η νέα γραμμή, το κλείνουμε, το διαλύουμε, το αντικείμενο του το δίνουμε έξω. Στην τωρινή φάση της συρρίκνωσης μέσω των συνταξιοδοτήσεων, ο στόχος είναι να μείνει ένα ΙΓΜΕ το οποίο έχοντας μια τεράστια περιουσία γεωδεδομένων και αφού ψηφιοποιήσουμε όσα δεν έχουμε ψηφιοποιήσει, να τα βάλουμε και σε μία ευρωπαϊκή τράπεζα δεδομένων, ώστε να τα παίρνουν οι ευρωπαίοι “επενδυτές” απευθείας χωρίς να τους ελέγχουμε. Θα λένε π.χ. ότι θέλουμε πληροφορίες για το τάδε λιγνιτωρυχείο -όπως έγινε πρόσφατα με την Βεύη πάνω στην Φλώρινα- και για να κοιτάξουμε τα τεύχη δημοπράτησης. Και πάλι αυτό το παράδειγμα ισχύει στην καλύτερη περίπτωση, γιατί μπορεί κι αυτές τις διαδικασίες να τις δώσουν έξω. Δηλαδή, να παίρνουν τα δεδομένα από εμάς, και όταν φτάσουμε στο θέμα της προκήρυξης να φωνάξουν έναν σύμβουλο μελετητή να τους τα φτιάξει «κατά παραγγελία». Ακόμη και τότε δηλαδή, μπορεί να μην μας εμπιστευτούν. Αυτό λοιπόν, το σχέδιο οικοδομείται με βάση την ΚΥΑ που προαναφέραμε. Επιπλέον με την ΚΥΑ αυτή ορίζεται ότι φεύγουν με τις εφεδρείες όλοι οι υπάλληλοι ΔΕ και ΥΕ. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι όλοι αυτοί που είναι εξειδικευμένο εργατοτεχνικό προσωπικό και στελεχώνανε το 80% δηλαδή του προσωπικού που ήτανε προσωπικό έργων, φεύγει με επακόλουθο το ΙΓΜΕ να χάνει το κομμάτι της εφαρμογής. Εργοδηγοί μεταλλείων, τοπογράφοι, χημικοί, εμπλουτισμού, δηλαδή ειδικότητες που το αντικείμενο τους δεν ήταν απλά εργοταξιακό, αλλά εργοδηγοί που πραγματικά πλαισιώνουν επιστημονικά αντικείμενα και βοηθούσαν το επιστημονικό προσωπικό με τις τεχνικές και εμπειρικές τους γνώσεις τους. Μιλάμε για κόσμο που είναι 25 χρόνια στο ίδιο αντικείμενο. Τέτοιος κόσμος της «πρώτης γραμμής» θα έφευγε, με το επιχείρημα ότι δεν ταιριάζει σε ένα ερευνητικό ινστιτούτο να έχει προσωπικό που δεν είναι επιστήμονες. Πράγμα που πολεμήσαμε και μπλοκάραμε μέχρι στιγμής.

Δηλαδή χωρίς νέο οργανόγραμμα, διώξτε τους απλά και μόνο επειδή δεν είναι πτυχιούχοι;
Χωρίς να υπάρχει από μεριάς υπουργείου νέο σύγχρονο οργανόγραμμα παρά μια ΚΥΑ με ένα πρόχειρο και αντιλειτουργικό οργανόγραμμα ένα που είχε παραγγελθεί σε ιδιωτικό νομικό γραφείο και είχε πληρωθεί 30.000 ευρώ. Αντίθετα επί τρόικας επειδή εμείς τα βλέπαμε όλα αυτά και φοβόμασταν για τις εξελίξεις ασκούσαμε πιέσεις σε Υπουργείο και στην διοίκηση του ΙΓΜΕ, για την θεσμική αναδιοργάνωση και αναβάθμιση του ΙΓΜΕ. Εκείνη ανέθεσε στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας ένα master plan που παραδόθηκε το Μάιο 2010 και αναθεωρήθηκε το 2011 που κόστισε πολύ φθηνά. Το συμπέρασμα ήταν πως το ΙΓΜΕ είχε επιπλέον ανάγκη από κόσμο. Το συγκεκριμένο master plan ήταν μια καλή δουλειά όσον αφορά δηλαδή την καταγραφή τα δεδομένα και λιγότερο καλή όσον αφορά την πρόβλεψη και την αγορά. Δεν έλεγε δηλαδή ψέματα εφευρίσκοντας στοιχεία για να δικαιολογήσουν θέσεις εργασίας, ενώ περιέγραφε και τις γενικές τάσεις. Δεν είχε την εξειδίκευση αφού από την άλλη δεν έγινε κάποια έρευνα αγοράς, μιας και χρησιμοποιήθηκαν γενικά μοντέλα, το τι λέει η Ευρωπαϊκή Ένωση, κλπ. Χωρίς να έχει γίνει κάποια έρευνα με οικονομοτεχνικά κριτήρια που να προβλέπει τις μελλοντικές ανάγκες π.χ. στα αδρανή η στα μεταλλικά ορυκτά. Που ένα τέτοιο επιχειρησιακό σχέδιο θα έπρεπε να λέει π.χ. ότι: «σε αυτόν τον τομέα της έρευνας κάνε κράττει στο μέλλον, ενώ στον άλλο προχώρα το γρήγορα». ΠαρΆ όλα αυτά μας βόηθησε και για έναν ακόμη λόγο, γιατί έχοντας εγκεκριμένο ως ΙΓΜΕ το ΕΣΠΑ του 2008 με 527 άτομα -ενώ ήδη ήμασταν 393- δεν μπορούσε να ισχύσει η άποψη για μείωση προσωπικού. Δεν γινόταν δηλαδή, να έχουν εγκρίνει διαχειριστικές αρχές, Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα πρόγραμμα που υπολογίζει 500 ανθρώπους κι εσύ να έχεις 400 που ισχυρίζεσαι κιόλας ότι είναι και πολλοί. Έτσι το κομμάτι αυτό της αποδιάρθρωσης του ΙΓΜΕ μέσω της φυγής όλου του μάχιμου τεχνικού προσωπικού τον Νοέμβριο του 2011 έγινε όχι μόνο χωρίς καμιά μελέτη, αλλά και κόντρα στο master plan που είχε εγκριθεί 6 μόλις μήνες νωρίτερα.

Ποια είναι τα «όπλα» σας σε αυτόν τον αγώνα;
Το πλεονέκτημα το δικό μας σε αυτή την μάχη ήταν ότι έχουμε με το μέρος μας την κοινή γνώμη. Γιατί φυσικά γνωρίζαμε από το ξεκίνημα ότι δεν πρόκειται να πείσουμε με τα επιχειρήματά μας κανένα πολιτικό προϊστάμενο. Μας ενδιέφερε όμως το τι θα πει ο κόσμος, τι θα πουν οι φορείς, τι θα πουν οι χρήστες των υπηρεσιών μας. Όλοι αυτοί που θα μπορούσαν να στηρίξουν έμπρακτα το ινστιτούτο. Και η ουσία είναι πως από την πρώτη στιγμή, πανεπιστήμια, επιμελητήρια, δήμοι, περιφέρειες, όλοι είπαν: «μην κάνετε αυτό το έγκλημα». Ακόμη και ο Σύνδεσμος Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (ΣΜΕ) που είναι ότι ο ΣΕΒ περίπου σε ότι αφορά τις μεταλλευτικές επιχειρήσεις. Ο πρόεδρος του, από όσο γνωρίζω έστειλε προσωπική επιστολή στον Παπακωσταντίνου όπου του τόνιζε ότι μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν λάθος όταν όλες οι χώρες σχεδόν του κόσμου διαθέτουν αντίστοιχο ινστιτούτο. Έτσι λοιπόν, όλη αυτή η προσπάθεια κλεισίματος υπέστη την κατακραυγή από φορείς, αλλά και από την ίδια την κοινωνία. Και αυτό είναι και το στοιχείο που μας κρατάει όρθιους ακόμα. Το άλλο είναι ότι, στην συνεδρίαση του ΔΣ με πρόεδρο τότε τον Παπαβασιλείου όπου αποφασίστηκε η ένταξή μας στο νεοσυσταθέν Εθνικό Κέντρο Βιώσιμης και Αειφόρου Ανάπτυξης (Ε.Κ.Β.Α.Α.) ως εργαζόμενοι ισχυριζόμαστε καταθέτοντας ασφαλιστικά μέτρα, παίρνοντας προσωρινές διαταγές και τελικά έχοντας οριστεί δικάσιμος, ότι το ΔΣ πήρε παράνομα την απόφαση αφού η σύνθεση του την δεδομένη χρονική στιγμή ήταν ελλιπής. Γιατί ως ΝΠΙΔ δεν μπορεί το ΔΣ να λειτουργεί με τρία μέλη σε σύνολο επτά. Έτσι με απόφαση δικαστηρίου κρατάμε το σημερινό καθεστώς έως το 2015.

Σε ποιο σημείο βρισκόσαστε τώρα λοιπόν και ποια προβλέπετε να είναι η συνέχεια;
Η ΚΥΑ 25200/11 λοιπόν, δημιούργησε τρεις πυλώνες. Το ΙΓΜΕ(Μ) που βάλαμε και ένα Μ στο ΙΓΜΕ για να δείξουμε ότι πρόκειται για νέο φορέα που κάνει μελέτες. Πράγμα που έγινε εκ του πονηρού μιας και το ΙΓΜΕ πάντα έκανε μελέτες. Γιατί θέλανε να τονίσουνε ότι τώρα φεύγουμε από την έρευνα και γινόμαστε πιο αποτελεσματικοί κάνοντας πιο εφαρμοσμένα πράγματα. Πράγματα άνευ ουσίας δηλαδή, μιας και το Μ προστέθηκε για να κρατηθεί ο ίδιος τίτλος παραποιημένος. Φτιάξανε την Μονάδα Πολιτικών Περιβάλλοντος (ΜΟ.Π.ΠΕΡ.) που αποτελεί την διάδοχη κατάσταση του Εθνικού Κέντρου Περιβάλλοντος και Αειφόρου Ανάπτυξης (Ε.Κ.Π.Α.Α. που σήμερα διαθέτει ένα υπάλληλο) και τις διοικητικό-οικονομικές υπηρεσίες, ότι δήθεν εξυπηρετούν δύο οργανισμούς, τις ενοποίησαν ως Διεύθυνση ΥΠοστήριξης και ΑΝάπτυξης (Δ.ΥΠ.ΑΝ.) αναθέτοντας μάλιστα σΆ αυτό που ήταν ένα λογιστήριο στην ουσία και όλη την υποδομή της εκτέλεσης των έργων, καθώς και μηχανήματα και προσωπικό που σκοπεύανε να καταργήσουν. Όπως τα γεωτρύπανα , την συντήρηση και όλο τον τεχνικό εξοπλισμό, αλλά και τους μηχανικούς του ΙΓΜΕ που κάνανε όλη την προεργασία για το στήσιμο των εργοταξίων και σΆ ένα βαθμό την επίβλεψη. Επιπλέον με την λέξη Ανάπτυξη πήρε και το επιτελικό όργανο που ήταν η παλιά Διεύθυνση Ανάπτυξης και Παρακολούθησης Έργων (Δ.Α.Π.Ε.) που στην ουσία ήταν μια ομάδα συμβούλων του Διευθύνοντα, όπου μαζεύανε όλες τις προτάσεις τις κωδικοποιούσανε και συντάσσανε το επιχειρησιακό σχέδιο. Έτσι δημιουργήσανε αυτό το τρίτο κομμάτι με το πρόσχημα ότι ενώσανε δύο διαφορετικά πράγματα κάτω από μια κοινή ομπρέλα. Ένα μόρφωμα το οποίο καταντά να είναι μια γραφειοκρατική θηλιά. Αφού άσχετοι άνθρωποι διαλύουν τις υποδομές, μιας και δεν γνωρίζουν το φυσικό αντικείμενο αφού δεν είναι ούτε γεωλόγοι, ούτε μηχανικοί, αλλά ελέγχουν την οικονομική παράμετρο του εκάστοτε έργου. ΓιΆ αυτό με την συγκεκριμένη στρεβλή διάρθρωση των τριών πυλώνων, στην πραγματικότητα έχουν διαλύσει το Ινστιτούτο. ΓιΆ αυτό και έχουμε φτάσει σήμερα στο σημείο από την μία να έχουμε ένα ΙΓΜΕΜ που εξαιτίας μιας Δ.ΥΠ.ΑΝ. δεν μπορεί να δουλέψει και από την άλλη από τα 25 εκατ. ευρώ έχουμε κάνει αναπροσαρμογή στα 9 εκατ. ευρώ, ενώ έχουμε απολέσει και τα μισά αντικείμενα. Από τα 9 εκατ. ευρώ έχουμε ξοδέψει τις 700.000 ευρώ πέρσι και κάπου 700.000 ευρώ φέτος χωρίς υπάρχει ούτε μια κανονική ροή εκταμίευσης των χρημάτων. Τώρα, επειδή εντάξανε τα ΕΣΠΑ μέσα στον τακτικό προϋπολογισμό, τελευταία υπογραφή υπουργού για να έχουμε τακτικό προϋπολογισμό την πήραμε τέλη Απριλίου μη μπορώντας ούτε ένα ένταλμα να αναρτήσουμε στην «Διαύγεια» και με τα έργα μέχρι τότε σταματημένα.

Τί έργα υλοποιεί το ΙΓΜΕΜ πλέον σήμερα;
Παρόλα τα προβλήματα το ΙΓΜΕΜ παράγει έργο. Τρέχουμε προγράμματα που ήδη έχουν δώσει αποτελέσματα. Βρήκαμε πέρσι ένα εκμεταλλεύσιμο κοίτασμα ορυκτού Ολιβίνη, στο δημόσιο μεταλλείο Λευκόλιθου, στη Βάβδο της Χαλκιδικής. Ο Ολιβίνης που ανήκει στην κατηγορία των ζεολίθων είναι ένα χρήσιμο βιομηχανικό ορυκτό –όχι ιδιαίτερα ακριβό- που λόγω της ιδιότητάς του να αντέχει σε υψηλές θερμοκρασίες, χρησιμοποιείται για την κατασκευή πυρίμαχων υλικών και βιομηχανικών κλιβάνων. Μια άλλη σημαντική ιδιότητά του είναι ότι απορροφά το διοξείδιο του άνθρακα γιΆ αυτό και χρησιμοποιείται στην χαλυβουργία και στην απορρύπανση. Βρήκαμε δηλαδή καλύτερη ποιότητα, ενώ δεκαπλασιάσαμε και τα αποθέματα. Νοικιάζουμε το καράβι του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε.) και ήδη από τις πρώτες έρευνες που έχουμε πραγματοποιήσει με αυτό, έχουμε ανακαλύψει σπάνιες γαίες στον θαλάσσιο άξονα Στρυμόνα – Θάσο, ενώ εντοπίσαμε και μεταλλογεννέσεις κάποιων μεταλλικών ορυκτών με ενδιαφέρον στην τάφρο της Ανατολίας, ενδεχόμενα δε και πετρέλαια. Πρόδρομα έργα βέβαια, που μας δίνουν μόνο ενδείξεις, παρΆ όλο που επιβεβαιώνονται και από ένα παράλληλο ανταγωνιστικό ερευνητικό πρόγραμμα χημικών αναλύσεων που διεξάγετε για σπάνιες γαίες στην Ν. Πέραμο της Καβάλας. Και για να καταλαβαίνουμε γιατί πράγμα μιλάμε, σπάνιες γαίες είναι το υλικό που χρησιμοποιείται στην κατασκευή Η/Υ και ηλεκτρονικών και ως υλικό η Κίνα έχει παραγωγή σε ποσοστό 98%. Είναι ιχνοστοιχεία που αν υπάρχουν ως ποσοστό επι τοις χιλίοις στον τόνο είναι εκμεταλλεύσιμα. Δηλαδή από έναν βράχο παίρνεις ένα κόκκο. Τα παραδείγματα αυτά δείχνουν λοιπόν, ότι το έρμο το ΙΓΜΕ ακόμα και στην τωρινή του κατάσταση με τις ελλείψεις του, την διοικητική παραλυσία και με όλους αυτούς που μας φορτώσανε, ακόμη παράγει. Αλλά δεν γνωρίζουμε βέβαια για πόσο ακόμα. Μέχρι τέλη Αυγούστου θα έχει τελειώσει το συγκεκριμένο ποσό. Στα μέσα Ιούλη θα πρέπει να μας έχουν εγκρίνει το νέο κονδύλι. Όλα παραμένουν σε εκκρεμότητα και σε διοικητικο-οικονομική παραλυσία. Τα 9 εκατ. ευρώ μέχρι το τέλος του ΕΣΠΑ -δηλαδή το μάξιμουμ μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2015- εκτιμώ ότι δεν πρόκειται να τα απορροφήσουμε. Ούτε και τα μισά ακόμα από αυτό το ποσό. Δεν χρειάζεται να είσαι και μεγάλος επιστήμονας για να το καταλάβεις. Αφού δεν γίνονται προσλήψεις, δεν αγοράζεται καινούργιος εξοπλισμός πως θα απορροφηθούν τα χρήματα; Επιπλέον το ΥΠΑΑΝ καταργεί κωδικούς για να διοχετεύσει τα χρήματα στην καταπολέμηση της ανεργίας, δηλαδή να τα δώσει σε επιδοτούμενες θέσεις εργασίας. Με παρεμβάσεις που γίνανε κι από το συνδικάτο, είπαμε ότι για να ορθοποδήσουμε και να δούμε πραγματικά τι μπορούμε να κάνουμε, αφήστε μας να δουλέψουμε από τον Απρίλιο μέχρι το Σεπτέμβριο, ώστε να δούμε πως πάει.

Γιατί τα χρήματα αυτά δεν καλύπτουν τις ανάγκες σε προσωπικό;
Υποτίθεται ότι προκηρύξαμε 55 θέσεις με μπλοκάκι και σύμβαση έργου. Επιστημονικό προσωπικό και τεχνικούς των ΤΕΙ. Παρά την ολοκλήρωση του διαγωνισμού ακόμη δεν τους έχουμε προσλάβει. Εμείς έχουμε βέβαια ήδη βάλει το θέμα της «γέφυρας» στην χρηματοδότηση από το νέο ΕΣΠΑ (ΣΕΣ 2014–2020) αλλά δεν υπάρχει καμία πρόταση η συζήτηση σχετικά. Κι αυτό βέβαια είναι και το ύποπτο. Δηλαδή μΆ ένα τρόπο σου λένε ότι: «τελείωσε, ότι κάνατε, κάνατε, μες το 2015 να πάρετε σύνταξη και οι άλλοι μισοί και να τελειώσει αυτή η ιστορία…» Εμείς από την άλλη επιμένουμε για δύο κυρίως πράγματα: προσωπικό και προγράμματα, που είναι και οι δύο βασικές προϋποθέσεις για να συνεχίσουμε.

Και τί εισπράττετε ως απάντηση;
Ποτέ δεν έχουμε εισπράξει απάντηση πως έχουμε άδικο. Τον τελευταίο μόνο χρόνο έχουν παρθεί έξι πρωτοβουλίες με Λιβιεράτο, Μανιάτη, Καλαφάτη και πρόσφατα από Ταγαρά. Έξι πρωτοβουλίες, έξι νομοσχέδια τροπολογιών προκειμένου να αποκατασταθεί το ΙΓΜΕ με κάποια από αυτά να τα έχουν υπογράψει και από την Ν. Δημοκρατία ακόμη. Όλα τα κόμματα εκτός ΧΑ στην οποία δεν πάμε. Σε όλες αυτές τις φορές το μόνο που ακούγαμε ήταν ότι: «δεν προλαβαίνουμε να το περάσουμε σε Ν/Σ, περιμένετε στο επόμενο». Δούλεμα κανονικό δηλαδή. Ενώ από την άλλη, κόσμος πάρα έξω όλων των κόμματων, μιλάει για το ότι κάτι πρέπει να γίνει, ότι δηλαδή πρέπει να δοθούν χρήματα, να ενισχυθεί με προσωπικό, να συνεχιστούν τα έργα γιατί μεθαύριο θα ανοίξουν κάποιες δουλειές.

Μπορείτε να γίνεται ποιο συγκεκριμένος σΆ αυτό το τελευταίο;
Ένα κομμάτι αυτών των έργων είναι η ΜΕλέτη Ορυκτών Πρώτων Υλών (ΜΕ.ΟΠ.Υ.). Είναι ευρωπαϊκή οδηγία. Η λεγόμενη «Οδηγία Φερχόιγκεν». Καταγραφή, επικαιροποίηση και αλλαγή τρόπου εκμετάλλευσης των ορυκτών αποθεμάτων της Ευρώπης. Για την καλύτερη αξιοποίηση του ορυκτού δυναμικού της Ευρώπης και μείωση των εισαγωγών της. Με την πολιτική όμως που ακολουθείται, όπως παραδείγματος χάριν γίνεται στις Σκουριές στην Χαλκιδική, πάει το ΙΓΜΕ να στήσει τρυπάνι σε τρία παλιά ορυχεία της Β. Ελλάδας και μας παίρνουν οι κάτοικοι με τις πέτρες. ΣΆ αυτή την κατάσταση βέβαια συμβάλουν και κάτι οικολόγοι και κινηματίες που με λανθασμένο σκεπτικό, εξαγάγουν μια δήθεν επανάσταση διακηρύσσοντας πως: «δεν μας νοιάζει και δεν θέλουμε να ξέρουμε τίποτα για τις μεταλλευτικές δυνατότητες του τόπου μας, γιατί μετά θα έρθετε για να τον καταστρέψετε» προτιμώντας η έρευνα να γίνει από επιχειρηματίες και τα ΜΑΤ.

Με καταγεγραμμένη γεωλογική ιστορία από το 1920, θα έλεγε κάποιος, πως δεν υπάρχει πια ανάγκη για περαιτέρω έρευνες.
Υπάρχει. Γιατί η τεχνολογία εξελίσσεται προσφέροντας μας ακόμη μεγαλύτερες δυνατότητες έρευνας σε ακόμη μεγαλύτερα βάθη, μειώνει το κόστος, ο εμπλουτισμός πλέον ενός φτωχού κοιτάσματος το κάνει πλούσιο, ενώ πλέον με τις τεχνολογίες απορρύπανσης έχεις πλέον την δυνατότητα να μειώνεις και το περιβαντολλογικό κόστος. Βέβαια όλο αυτά σημαίνουν και μείωση του κέρδους για τα μονοπώλια και τις πολυεθνικές. Γιατί άμα τα κάνεις όλα αυτά καλά, αυτό σημαίνει ότι μετά την εκμετάλλευση δεν θα την κάνουν τζάμπα. Εκεί βρίσκεται και η ουσία όλων όσων συζητάμε. Και με αυτή την έννοια οι μόνοι που πήγαμε και μιλήσαμε μέσα στην Ιερισσό για την επένδυση στις Σκουριές με θετικό τρόπο, υπό όρους και προϋποθέσεις, ήμασταν εμείς. Δεν μπορείς δηλαδή να λες ένα στείρο όχι. Χωρίς δηλαδή να εξετάζουμε ποιος κάνει την επένδυση, γιατί την κάνει, τι βγάζει και με τι τεχνοοικονομικούς όρους το κάνει.

¶ρα ναι με προϋποθέσεις;
¶ρα ναι στην έρευνα γιατί δεν μπορεί μια χώρα να μην ξέρει τι έχει. Γιατί αυτό είναι σκοταδισμός και μεσαίωνας. Γιατί δεν πρέπει να κινούμαστε με ενδεχόμενα… Ακόμα και στην εφαρμοσμένη που έχει όλους αυτούς τους κινδύνους που στην πορεία της αξιοποίησης μπορούν να προκύψουν. ΓιΆ αυτό και θέλεις έναν κρατικό φορέα να κάνει τις έρευνες αντί του ιδιώτη, για να μην υπάρχουν διαρροές, για να υπάρχει μια στοιχειώδης δυνατότητα ελέγχου, ακόμα και στα σημερινά κακά επίπεδα. Αλλιώς οδηγούμαστε σε λύσεις όπως αυτή που επιχειρήθηκε τελευταία να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι, με την γνωμοδότηση (και που ως συνδικάτο έχουμε καταρρίψει με επιχειρήματα ανεβάζοντας την μάλιστα στο διαδίκτυο) που ανέλαβαν να συντάξουν ξένοι αξιολογητές (τρεις συνταξιούχοι εγγλέζοι και ένας νορβηγός) και που αφού για 1.500 ευρώ κάνανε τουρισμό για τρεις μέρες στην Ελλάδα, αποφάνθηκαν πως η χαρτογράφηση θα γίνεται από φοιτητές outsourcing, πως η μεταλλευτική έρευνα δεν χρειάζεται και ότι πέραν της αποτύπωσης θα τα κάνει η μεταλλευτική εταιρεία, η γεωφυσική επίσης, καταργώντας στην ουσία μια σειρά από δράσεις. Πράγματα δηλαδή, που δεν έχουν γίνει ούτε από την Θάτσερ την δεκαετία του ΅80 στην Αγγλία.

Τότε για ποια ανάπτυξη μιλάμε και κυρίως με τι όρους;
Μιλάμε για την ανάπτυξη που μας υπαγορεύει η τρόικα. Στην ποιο ακραία μορφή που αφορά τον ορυκτό πλούτο οι όροι της ανάπτυξης αυτής είναι αποικιοκρατικοί. Παράδειγμα η υποστελεχωμένη ΕΔΕΥ Α.Ε. (Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων), που από το 7μελές Διοικητικό Συμβούλιο διαθέτει μόνο Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο. Πρόσφατα έγιναν δηλώσεις από το ΥΠΕΚΑ για τα πετρέλαια και τις πρώτες τρεις παραχωρήσεις. Ποια είναι τα κοινά χαρακτηριστικά τους που στο μέλλον εκτιμούμε ότι θα χειροτερέψουν περισσότερο; Έκπτωση των περιβαντολλογικών όρων (κι όταν μιλάμε για θαλάσσιο περιβάλλον αυτό είναι πολύ κρίσιμο, βλέπε Κόλπο του Μεξικού και ΒΡ το 2010), μείωση της φορολογίας μέχρι μηδενισμού της και τέλος το τεράστιο μέγεθος των οικοπέδων που προσφέρονται για έρευνα, που είναι μέχρι και οκτώ φορές μεγαλύτερα από το μέγεθος των οικοπέδων που παραχώρησε η Κύπρος. Η Κύπρος έδωσε πετρελαϊκά οικόπεδα των 1.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Οι νορβηγοί και οι εγγλέζοι πάνω στην Β. Θάλασσα δίνουν 500 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Εμείς φτάνουμε να προκηρύσσουμε πετρελαϊκά οικόπεδα μέχρι τα 20.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Που αυτό σημαίνει ότι ως κράτος μειώνω τα ρίσκα των εταιριών στην έρευνα. Επειδή είμαι αδύνατος στον ακριβή εντοπισμό παραχωρώ μια τεράστια έκταση. Ενώ επιπλέον, ελλείψει στελεχωμένου φορέα, οδηγείς στην ανάθεση σε ιδιωτική εταιρεία συμβούλων την όλη διαδικασία προετοιμασίας και υλοποίησης του γύρου παραχωρήσεων, καταργώντας τον ανταγωνισμό και την ελεύθερη αγορά. Προς μια τέτοια κατεύθυνση και το ΙΓΜΕ.

Ποιος είναι ο βραχυπρόθεσμος στόχος σας;
Ο βραχυπρόθεσμος στόχος μας είναι να υπάρξει κανονική ροή χρηματοδότησης, μισθοδοσίας και εκτέλεσης έργων, άμεση ενίσχυση με νέο προσωπικό -γιατί πρακτικά το ΙΓΜΕ έχει κλείσει- προκειμένου από τα πρώτα ενθαρρυντικά πορίσματα μελετών μας να υπάρξει γέφυρα με το επόμενο ΕΣΠΑ. Αυτά είναι προαπαιτούμενα για εμάς του χθες όχι του αύριο. Κι επιπλέον χρειάζεται μια θεσμική αναπροσαρμογή, μια επανίδρυση δηλαδή, του Ινστιτούτου σε ένα χαρακτήρα γεωλογικού/μεταλλευτικού ινστιτούτου και όχι με γενικά και αφηρημένα καθήκοντα εκτός του κύριου ερευνητικού μας καθήκοντος όπως ετοιμάζεται με την νομοθετική ρύθμιση που αν περάσει με την λογική του Προεδρικού Διατάγματος από την διοίκηση με τις ευλογίες του υπουργείου, σημαίνει στην ουσία πλήρης ενταφιασμός του ΙΓΜΕ. Σε αυτά λοιπόν, έχει εστιαστεί κι όλη η δικής μας προσπάθεια.

Μιλάμε δηλαδή και για ένα νέο οργανόγραμμα;
Με βάση το τωρινό οργανόγραμμα του ΥΠΕΚΑ, εμείς ως ΙΓΜΕ ανήκουμε στις αρμοδιότητες του υφυπουργού αρμόδιου για το περιβάλλον. Εμείς υποστηρίζουμε ότι θα πρέπει να ανήκουμε στις αρμοδιότητες του υπουργού. Γιατί φυσικούς πόρους και ενέργεια τα έχει αυτός. Πρέπει να φύγουμε από το κομμάτι του περιβάλλοντος και να πάμε στο κομμάτι της ανάπτυξης και των ορυκτών φυσικών πόρων. Πάντα βέβαια με την περιβαντολλογική παράμετρο ως προϋπόθεση για την υλοποίηση των αναπτυξιακών στόχων. Δεν αποποιούμαστε δηλαδή, σε καμιά περίπτωση την περιβαντολλογική παράμετρο, το αντίθετο, αλλά δεν μπορεί αυτή να είναι το κύριο. Προτείναμε επίσης, στην βάση αυτή, να δημιουργηθεί μια επιτροπή, ένα προσωρινό συμβούλιο, στο οποίο θα συμμετέχουν τα πανεπιστήμια, τα επιμελητήρια, οι παράγοντες του υπουργείου, οι εργαζόμενοι, ως μόνοι αρμόδιοι για την κατάρτιση ενός ρεαλιστικού επιχειρησιακού σχεδίου και εξΆ αυτού να προκύψει κι ένα οργανόγραμμα, γιατί το οργανόγραμμα πρέπει να υπηρετεί ένα σχέδιο. Γιατί αν δεν έχεις σχέδιο όλα τΆ άλλα είναι για να περνάμε την ώρα μας. Κι αυτό όσον αφορά το τεχνικό-οικονομικό επίπεδο. Γιατί αλλιώς ως ΙΓΜΕ έχουμε πιάσει πάτο και δεν αντέχουμε περαιτέρω μειώσεις προϋπολογισμών, είτε αυτές αφορούν την μισθοδοσία, είτε αφορούν περικοπές έργων. Από την άλλη σε ότι αφορά τα τελευταία αναπροσαρμογή στόχων, επιβάλλεται να γίνει, γιατί στο τέλος τα κονδύλια δεν πρόκειται να απορροφηθούν και δεν θα έχουμε στο τέλος ούτε για να αγοράζουμε αναλώσιμα για Η/Υ.

Με τα περιουσιακά του ΙΓΜΕ τι γίνεται;
Αυτή την στιγμή έχουμε μια απαξίωση του βαριού μηχανολογικού εξοπλισμού εργοταξιακής έρευνας που είναι καθΆ όλα αξιολογότατος. Θέλουνε να κρατήσουν ένα πολύ μικρό μέρος του δηλαδή, πουλώντας όλο το υπόλοιπο για σκράπ. Διαθέτουμε δική μας σύγχρονη εργαστηριακή υποδομή στους Θρακομακεδόνες η οποία όμως χρειάζεται συντήρηση. Όπως και τα μηχανήματα άλλωστε. Που θέλουν κι αυτά συντήρηση, καλιμπράρισμα, μιας και όσο τα αφήνεις να κάθονται χαλάνε και απαξιώνονται. Ξεπερνιούνται δηλαδή, από την εξέλιξη της τεχνολογίας, ενώ δεν υπάρχει με τον καιρό και τεχνικός σχετικός από τις εταιρίες για να το ξαναστήσει, ώστε να δουλέψει ξανά. Επόμενα θέλουμε και εξειδικευμένο προσωπικό. Όπως εργοδηγούς και εξειδικευμένο τεχνικό προσωπικό για να τα συντηρούν.
Η προσωπικό που θα ασχοληθεί με το χημείο, με την ορυκτολογία κι έναν εργαστηριακό εξοπλισμό που τον ανανεώσαμε το 2008 όταν ανέβηκε το ΙΓΜΕ στις ιδιόκτητες εγκαταστάσεις του και κόστισε περί τα 8 εκατ. ευρώ. Μεγάλες επενδύσεις. Όπως το γεωτρύπανο του 1 εκατ. ευρώ που διαθέτει το ΙΓΜΕ σε σύνολο περίπου 30. Με άλλα τόσα δειγματοληπτικά τρυπάνια, φορτηγά για την μεταφορά τους, γερανούς και κάθε είδους οχήματα που απαιτούνται για να στηθεί κάθε φορά ένα εργοτάξιο. Για τα οποία η διοίκηση δεν έδωσε 1.500 ευρώ ενοίκιο για οικόπεδο που είχε βρεθεί, ώστε να φτιαχτεί σΆ αυτό συνεργείο. Με αποτέλεσμα να τα έχουμε έξω, άλλα σ΄ένα οικόπεδο δικό μας, άλλα σΆ ένα οικόπεδο της ΕΥΔΑΠ, εκτεθειμένα να σκουριάζουνε. Δηλαδή, είναι συνειδητό το έγκλημα.
Έχουμε τόρνους, έχουμε καλίμπρες που τώρα πια είναι 15ετίας, αλλά μας προσφέρουν ακόμα την δυνατότητα κάποια απλά πράγματα που χρειαζόμαστε κάθε φορά να τα φτιάχνουμε μόνοι μας. Κι ακόμη έχουν απομείνει και δέκα τεχνίτες που ξέρουν να τα χειρίζονται. Γιατί σε λίγο δεν θα υπάρχουν ούτε κι αυτοί. Γιατί έχουμε ήδη τρία χρόνια που έχουμε καταργήσει το συνεργείο προκειμένου να κάνουμε οικονομία κι αφήνουμε και τον εξοπλισμό αυτό να σκουριάζει.
 
 Πρόσωπα
«Απαξιώνεται ο κλάδος των χειριστών και με ευθύνη της Ομοσπονδίας»
Κωνσταντίνος Μακέδος: «Το Τ.Μ.Ε.Δ.Ε. εξασφάλισε την απρόσκοπτη εγγυοδοσία και πιστοδοσία των μηχανικών»
Παντελής Σταγάκης: Με νέες υποδομές η Ελλάδα θα γίνει πιο αποτελεσματική.
Ο «πατριωτισμός» των εκπροσώπων του κλάδου, μόνη εγγύηση για την ισχύ του
«Η επανεκκίνηση των έργων δεν είναι επικοινωνιακό τρύκ»
Επέκταση Μετρό προς Πειραιά
Προϋπόθεση για την ανάπτυξη η συνολική επανεκκίνηση του κατασκευαστικού κλάδου
Ανταγωνισμός ναι, αλλά με διαφανείς διαδικασίες
Από την Λ. Πανεπιστημίου κι ακόμα παραπέρα
Αξιόπιστες υποδομές, για αξιόπιστη λειτουργία
© ΤΕΧΝΟΕΚΔΟΤΙΚΗ  | Όροι χρήσης  | Πληροφορίες  | Facebook